لینک مربوط به مرکزتحقیقات ترمیم ضایعات مغزی و نخاعی رو برای برخی از دوستان که درخواست داده بودن...

http://basir.tums.ac.ir/

این هم توضیحاتی در مورد پروژه سلول درمانی

http://basir.tums.ac.ir/Default.aspx?tabid=81

و توضیحاتی در مورد این پروژه:

1- مزایای این روش جدید چیست؟

یكی از مزایای مهم این روش آن است كه چون از سلول‌های خود فرد استفاده می‌شود از انتقال بیماریهای مختلفی كه از طریق خون سریت می‌كنند، مانند ایدز و هپاتیت، پیشگیری می‌شود. همچنین به دلیل عدم استفاده از عوامل محرك در محیط كشت سلولی، موتاسیون (جهش ژنتیكی) به حداقل می‌رسد.

2- معیارهای انتخاب بیمار برای درمان بوسیله این روش چیست؟

برخی معیار هی انتخاب بیمار شامل موارد زیر است:

سن كمتر از 55 سال

كلیه مراحل درمانی آسیب‌های ستون فقرات را بدرستی انجام داده باشند.

درگیری عضلانی از تیپ نورون محركه تحتانی نباشد.

مثانه فلاسید نباشد.

علت ضایعه نخاعی تروما باشد.

در MRI طول ضیعه كمتر از 10mm باشد و انگولاسیون بیشتر از 40 درجه و كمپرسیون نخاع نداشته باشد.

اجسام فلزی در بدن از تصویربرداری ممانعت ننماید.

بیماران برای ارزیابی دقیق، كلیه مدارك را به همراه داشته باشند.

وابستگی به داروهای روانگردان و مخدر وجود نداشته باشد.

بیمار پیگیر مراحل درمانی باشند.
 

3- نتایج اولیه مرحله اول كار آزمایی بالینی این پروژه چه بوده است؟

بیشتر از 60 درصد بیماران شواهدی از بهبودِ چشمگیرِ عملكرد عصبی داشته اند.

4- آیا در ین روش سلول درمانی جدید، دخالت جراحی لازم است؟
انتقال سلولها به داخل ضایعه به وسیله یك روش جراحی ساده كه كمترین مقدار تهاجم ممكن را دارد، انجام می‌شود هر چند وسعت برش جراحی را می‌توان در آینده كاهش داد.

5- چه بیماری‌هایی می‌توانند به وسیله این روش سلول درمانی مورد معالجه قرار گیرند؟
میلوپاتی‌های تروماتیك بهترین انتخاب برای درمان با ین روش هستند.
 

6- سلولهای شوان چگونه بدست می‌آ‌یند؟
سلول‌های شوان از عصب سورال واقع در ساق پای خود بیمار استخراج شده، در آزمایشگاه كشت داده می‌شوند.

7- آیا همه افراد مبتلا به آسیب‌های نخاعی می‌توانند به وسیله این روش سلول درمانی مورد معالجه قرار گیرند؟
فقط كسانی كه طول ضایعه نخاعی آنها كمتر از 20 میلیمتر باشد می‌توانند از این روش برای درمان بهرمند شوند، هر چند كه تلاش هیی جهت درمان ضیعات بزرگتر از 20 میلیمتر نیز به عمل می‌آ‌ید.

معيار هاي انتخاب بيماران:

1. سن بيمار بين 18 تا 50 سال باشد.
2. علت ضايعه تروماتيك و بيمار تمام مراحل درمان كلاسيك جراحي(شامل Stabilization , Decomression) را طي كرده باشد.
3. حداقل 2 سال از زمان تروما گذشته باشد و بيمار در 6 ماه اخير بنا به شرح حال خود تغييري نكرده باشد.
4. سطح ضايعه L1 و بالاتر از آن در ناحيه سرويكال، توراسيك و لومبار باشد.
5. نوع ضايعه قطع كامل آناتوميك نباشد.
6. بيمار گرفتاري سيستميك نداشته و اعصاب محيطي و سيستم عصبي- عضلاني بدون ضايعه باشد.(بوسيله EMG-NCV كه درحداكثر در يك سال اخير انجام شده به اثبات رسيده باشد) بطور استثنا در ضايعات توراكولومبر آسيب آكسوني اعصاب تيبيال و پرونئال مورد قبول است.
7. مثانه غير آتونيك باشد (بوسيله CMG اثبات شده باشد)
8. طول روستروكودال ضايعه در MRI مساوي يا كمتر از mm 10 باشد، قطر عرضي نخاع در سطح ضايعه از چهل درصد قطر كانال نخاعي كمتر نباشد و در MRI انجام شده سيرنكس فشارنده يا كيست فشارنده نباشد. (تاريخ انجام MRI حداقل دو سال پس از زمان ايجاد ضايعه باشد)
9. Compression در كانال مرتفع شده باشد و زاويه آنگولاسيون جسم مهره بيشتر از چهل درجه نباشد و Artifact موجود مانع ارزيابي ضايعه نشود.
10. بيمار رضايت تفهيمي و آگاهانه نسبت به كليه مسايل مربوط به درمان و عوارض احتمالي داشته باشد و مراحل درماني را تكميل و پيگيري مستمر نمايد.
11. در افراد دچار عارضه گردني PFT كمتر از 60% طبيعي نباشد.
12. بيمار از نظر سيستميك منعي براي عمل جراحي و بيهوشي عمومي نداشته باشد.
13. دامنه حركت اندام حفظ شده باشد و يا با فيزيوتراپي قابل برگشت باشد.
14. آزمايشهاي روتين بيمار شامل BUN, FBS, LFT, ESR, CBC و كراتينين در شش ماه گذشته طبيعي باشد.
15. در زمان معاينه بيمار، زخم بستر نداشته باشد و يا زخم بستر در حدي نباشد كه مانع فيزيوتراپي باشد و `پيش بيني واميد آن برود تا در شش ماه آينده بهبودي كامل يابد.
16. بيماران داراي سايكوز حاد، هذيان تثبيت شده، دمانس از هر نوع و همچنين بيماران با اعتياد تزريقي بيماران خلقي در فاز شديد از ورود به مطالعه منع كلي مي شوند. بيماران دچار اختلال شخصيت، وسواس شديد، جهت ورود به مطالعه ممنوعيت دارند.

با سلام

ضمن تشکر از نظرات و پیام های کلیه عزیزان باید متذکر شوم که:

این مطالب که در وبلاگ قرار داده شده به نوعی اخباری هستند که از شبکه های تلویزیونی و یا سایت های معتبر پزشکی برداشت شده اند.
و تمام این اخبار مبنی بر این است که این اعمال در مرحله ی تحقیقاتی هستند.
و هنوز به مرحله ی درمان کامل برای آسیب های نخاعی نرسیده اند. 

آخرین خبری که همین چند هفته ی پیش اعلام شد درباره ی تحقیقات آقای مهرداد نقی خانی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم تشریح, بر روی سلولهای بنیادی مغز استخوان امید ها رو در درمان ضایعات نخاعی بیشتر و بیشتر کرد.

طبق گفته ی ایشان, در تحقیقات نصف نخاع موش های تحت آزمایش را برداشته وسلولهای بنیادی مغز استخوان را به طور مستقیم به محل آسیب دیده تزریق کردند. بعد از گذشت سه ماه از زمان پیوند بیش از 70 درصد توانایی موشها برگشت.

به گفته ی این محقق سلول های استروما ی مغز استخوان قابلیت تبدیل شدن به سلول عصبی را دارند.

با این روش, سلول های بنیادی بالغ پس زده نمی شود چون از خود فرد بیمار گرفته می شود و پیوند اثرات جانبی کمتری دارد به طوری که از 30 مورد موش آزمایش شده یک مورد منجر به مرگ شده است.

نتیجه ی این تحقیق راه جدید و امیدوار کننده ای برای درمان ضایعات نخاعی و بیماری MS به وجود آورده است.

و خبر خوشحال کننده ی دیگر اینکه:

طی تحقیقات آقای محمد مهدی یعقوبی دانشجوی دکترای ژنتیک مولکولی ,بر روی سلول های بنیادی مغز استخوان , ایشان توانستند با تغیرات ژنتیکی از مرگ این سلول ها پس از پیوند جلوگیری کنند.

لازم به ذکر است که خود ایشان(آقای محمد مهدی یعقوبی ) هم دچار ضایعه ی نخاعی هستند.

دکتر هو آنگ می گوید: پژوهشها نشان می دهد که اعصاب هم می توانند ترمیم شوند وما دردو سال گذشته 400 جراحی برای اصلاح ضایعات عصبی و نخاعی انجام داده ایم و هزار نفر هم در لیست انتظار قرار دارند. این عمل جراحی بیست هزار دلار هزینه دارد.

برخی از پزشکان و متخصصان درباره ی تاثیر این روش ومسائل اخلاقی آن اظهار شک و تردید کرده اند ومعتقدند پیش از اجرای این جراحی ها آزمایش های بالینی کافی صورت نگرفته است.
استفاده از سلول های جنینی در بسیاری از کشورها ممنوع یا به شدت محدود شده است.

بر اساس این پژوهش که در نشریه ی نور و ساینس منتشر خواهد شد با جلوگیری از فعالیت مولکولی به نام اف 4 موش ها پس از یک ماه توانایی حرکت دادن مچ و پنجه ی پا را پیدا کردند و پس از سه ماه توانستند راه بروند.
به گفته ی دانشمندان اگر دارویی ساخته شود که در مراحل حاد آسیب به نخاع که مقدار زیادی مولکول اف4 آزاد می شود بتواند مانع عمل آن شود می تواند آسیب های نخاعی را در انسان با موفقیت درمان کرد. پیش از این پنداشته می شد سلول های عصبی قابلیت رشد مجدد را ندارند اما اکنون این نظریه رد شده است.

در این روش الکترودهایی به بخش آسیب دیده متصل می شود به طوری که با اتصال جریان برق ضعیفی در آنها با  بافت های این بخش از بدن تعامل انجام دهد یعنی بافت ها را تحریک کنند.
در موارد حاد بیماری و نیاز دائم به تحریک الکترونیکی الکترودهای کوچکی در بدن بیمار قرار داده می شود یا به قولی پیوند زده می شود که توسط یک منبع الکتریکی که یک  پیل کوچک است دائم تحریک می شده تا فرد فلج به تدریج قابلیت حرکت خود را بازیابد.

در این دستآورد بیمارانی که هیچ گونه احساس در دست ها و پاهای خود نداشتند پس از انجام عمل جراحی در مقابل شوک ها واکنش نشان دادند. دانشمندان اظهار امیدواری کردند که با این روش دریچه ی نوینی برای درمان بیمارانی مانند بیماران قطع نخاعی که امیدی به راه رفتن ندارند گشوده شود.